نادعلی را که دست میگیرم یادم میافتد به آن عونا لک فی النوائب گفتنهای دبیرستان، به آن لی الیالله حاجتی گفتنها... چه میدانستم حاجت چیست! حاجت ۲۰ شدن بود لابد یا یک روزی درس نپرسیدن معلم یا چه مید

بگذار پای غنچه به لبخند وا شودشاید دری به سمت خداوند وا شودبستیم سیب سرخ به نارنج های دوستای کاش بخت این همه پیوند وا شودسر می رسد دوباره بهار از سفر اگراز دست و بال چلچله ها بند وا شودیک استکان چای ب

مثلا بنشینم و دو ساعتی فکر کنم به اینکه آخرین حسینی که میشناختم که بود و کجا بود؟ شاید حسین، سه ساله از اتابک، که پسر همکار بود و حسابی شر و شیطانک. ولی ندیدمش هیچوقت؛ پس شناختن به حساب نمیآید. بعدی

مثلا یک روز صبح مثل امروز، خسته و خراب، از خواب بیدار میشوم و گوشی تلفن را بر میدارم و با داد و فریاد بهت میگویم: زینب جان! هانی! تو که دست شستی از من و عمر دوستی دو دههایمان و رفتی پی زندگی خودت

يك سينه حرف هست، ولي نقطهچين بس است خاتون دل و دمــــــــــاغ ندارم.... همين بس است يك روز زخــــــــــــم خوردم يك عمر سوختمكو شوكران؟ كه زندگي اينچنين بس است عشق آمدهست عقل بـــــرو جاي ديگر

مثل آن مرداب غمگینی که نیلوفر نداشت،حال من بد بود اما هیچ کس باور نداشت! خوب می دانم که «تنهایی» مرا دق میدهد«عشق» هم در چنتهاش چیزی از این بهتر نداشت! آنقَدَر ترسیدم از بی رحمی پاییز کهترس من را عص

وقتی هیچ چیز درست نیست و سر جای خودش نیست وقتی دلِ بیقرارت، بهانههای واهی دارد وقتی دلتنگی خوراک روز و شبان توست وقتی امید، کورسوییست که نیست وقتی...

یک روز فکر کردم اینجا دفتر خاطرات مجازی ام باشد اما بعد و بعدت&#15

بیستم خرداد هیچ روز تاریخی نیست تاریخ اما در دلم تکرار شده... تاریخ به وقت سال گذشته... زمانی که هر روز آرزوی استعفا و جدایی از کاری که هرگز باب میل نبود را داشتم امسال؟! <<bul" href="/post/893/850-" >+ نوشته شده در شنبه بیستم خرداد ۱۳۹۶ساعت 9:30 توسط آرزو سلوط |

حس میکردم تو خالیام. مدام به این مسئله فکر میکنم؛ به خلا درونم. به خودم میگویم اگر میتوانستم به اعماق بدنم نفوذ کنم، قلب و سرم را بشکافم و داخلش را ببینم، احتمالا چیزی نمیدیدم. هیچچیز. جز باد، بیابان و زمین یخزدهای که در آن هیچ جنب و جوشی نیست..«گذر از زمستان»٬ اولیویه آدام، نشرچشمه <<bul" href="/po...

ساعتهایی از روز میشه که آرزو میکنم کاش شبانه روز به جای 24ساعت مثلا 48 ساعت بود. کاش اونقدر وقت داشتم که بعد از 9 ساعت کار در شرکت و دو ساعت زمانی که صرف رفت و آمد میشه، 11ساعت هم وقت داشتم تا توی خونه به کارهای اجباری و اختیاری بپردازم. بعد هم 8 ساعت خواب کامل! خب با این حساب با 30 ساعت هم کارم راه

برادر جان بیمار است و در بیمارستان بستری. غمم بیماری جسمی اش نیست که شکر خدا با دارو رو به بهبود است. روحش آزرده است. بی هیچ شباهتی که در این دنیای جسمانی و مادی به هم داشته باشیم، آنقدر روحمان به هم نزدیک است که کمترین تالمی و آزردگی خاطری از او در عمق جانم نفوذ می کند. خاصی خواهری این است شاید. خ

بیستم خرداد هیچ روز تاریخی نیست تاریخ اما در دلم تکرار شده... تاریخ به وقت سال گذشته... زمانی که هر روز آرزوی استعفا و جدایی از کاری که هرگز باب میل نبود را داشتم امسال؟! <<bul" href="/post/893/350-" >+ نوشته شده در شنبه بیستم خرداد ۱۳۹۶ساعت 9:30 توسط آرزو سلوط |

1. کارهای تلنبار شده ای که از هفته قبل به این هفته منتقل شدن 2. کتابِ نخونده، کتابِ نخونده، کتابِ نخونده! 3. قسط وام 4. شام چی بپزم؟! 5. خیاطی دوست دارم اما کو وقت؟! 6. آبان ماهِ عشق 7. مشهد 8. ترجمه ها کِی حاضر میشن؟ 9. کار جدید 10. مطالبات کار قدیم ... فکر و خیالات امروز و تقریبا این چند روز

درطول روز سهنفرم. یکی کارمیکنه، یکی رویا میبافه، یکی پنهان میشه درخویش.شب، یکی هستم که غذای فردای اون سه رو حاضر و چراغهارو خاموش میکنه Hosein Norouzi

امروز حس کردم چقدر دلم بودن توی خونه رو می طلبه. دوست دارم خونه باشم و با فضای دل انگیزی که برای خودمون ساختیم سرگرم و مشغول کنم خودم رو. برای خودم فضای هنرمندانهء کارگاهی راه بندازم؛ برای خیاطی هام، بافتنی و گلدوزی، طراحی و نقاشی که جدیدا بهش علاقه مند شده ام. اما نمیشه! باید برم سر کار و اون محیط ...

امروز حس کردم چقدر دلم بودن توی خونه رو می طلبه. دوست دارم خونه باشم و با فضای دل انگیزی که برای خودمون ساختیم سرگرم و مشغول کنم خودم رو. برای خودم فضای هنرمندانهء کارگاهی راه بندازم؛ برای خیاطی هام، بافتنی و گلدوزی، طراحی و نقاشی که جدیدا بهش علاقه مند شده ام. اما نمیشه! باید برم سر کار و اون محیط ...

شعف زیرپوستیم از راهاندازی دوباره وبلاگم رو نمیتونم مخفی کنم. وقتی میبینم یه گپ بزرگ توی زندگیم هست؛ از اونجایی که دیگه ننوشتم، وقتی میبینم خیلی چیزها رو یادم نیست چون مکتوب نشدن، از همونجا تصمیمم برای نوشتن قطعیتر میشه. من حافظه ماهی گونهام رو سرزنش نمیکنم که چرا خیلی چیزها رو از یاد میبره. من ماما...

خنک نسیم صبحگاهی ملسی امروز صبح روز منو ساخت. خیابان برام دلنشین بود. دیر به محل کار می رسیدیم اما اهمیتی نداشت. دنیا توی دستهای من بود. پاییز دریایی از انگیزه در دلم جاری کرده. دلم میخواد لباسهای نارنجی و آجری بپوشم. کفشهای نو بپوشم مثل بچه مدرسه ای ها در شروع سال تحصیلی جدیدشون. برنامه دارم که امس...